In plaats van vogelgeluiden werden we vanmorgen gewekt door motorgeluiden. En om half zes fietsten we met z’n allen naar de rotonde voor de start van de beklimmingen van de de Alpe d’Huez. Na maanden trainen en dagdromen moesten we vandaag aan de bak. Het was nog redelijk donker, maar licht genoeg om geen lampje meer nodig te hebben. Het was wel koud, +/- 8 graden. Veel lagen aan en een lange broek.

Ongelofelijk hoeveel mensen er op de been zijn: Alpe d’HuZES fiietsers en fans. Vanaf de startplek vlak buiten Bourg d’Oisons reden we rustig naar de voet van de Alpe d’Huez waarna het steil omhoog gaat. Terugschakelen naar de kleinste versnelling en blik op oneindig; omhoog de 21 bochten door. Binnen de groep is er wel wat krachtsverschil en we rijden daardoor allemaal ons eigen tempo. De hele weg naar boven wordt gesierd met een blauw, roos, wit lint van rijders. We doen het allemaal ‘rustig’ aan want we weten eigenlijk niet wat ons te wachten staat. Onderweg staan er veel veel mensen ons aan te moedigen en ik hoor steeds weer mijn naam (het blijkt op mijn bordje voor op de fiets te staan). Bovenop de berg in Alpe d’Huez is het een fantastisch feest met duizenden mensen langs de kant. En hierna weer naar beneden met een windjackje en extra beenwarmers richting de tent waar Astrid het ontbijt klaar heeft staan.