The day after…

Moe maar voldaan zitten we allemaal bij de tent. Het is een fantastische en unieke dag geweest. Iedereen heeft zijn doel of MEER bereikt: Ivo is met zijn slechte knie (en eigenlijk omdat de spaken in zijn wielen in de afdaling zijn gebroken) drie keer omhoog gegaan. Ook Wilco heeft de Alpe drie keer bedwongen. Jos, Erik, Gerben en Marc zijn vier keer omhoog gegaan. En Marcel (hij kan meer dan hij denkt) is toch nog vijf keer gegaan.

Marc en Wilco gaan vandaag er terug en de rest gaan nog een wandeling in de buurt maken: even chillen… en bezinnen…

Groet en bedankt voor alles. Marc, Ivo, Marcel, Erik, Gerben, Erik en Jos

Zeven voor Leven lied

Heb je al gehoord van Zeven voor Leven.

Heb al gehoord gehoord van die zeven man.

De Alpe d’Huez gaan ze samen op.

Voor de strijd tegen kanker fietsen naar de top.

En dat is één: Marc, en dat is twee: Marcel, en dat is drie: Ivo, en dat is vier: Gerben, en dat is vijf: Jos, en dat is zes: Erik, en dat is zeven: Wilco.

De middag van de Alpe d’HuZES

Het wordt zwaarder!!! Iedereen is nu (bijna) drie keer omhoog geweest. Ik zit beneden op de camping in de tent even bij te komen en wat te eten. Erik zit hier ook en heeft last van zijn kuiten: een oude blessure die weer terugkomt. Ik hoor net via de webcam van http://live.opgevenisgeenoptie.nl/webcams dat Ivo door de finish is gegaan (en dat met zijn slechte knie). Marc dendert nu de berg af en zal hier wel snel zijn. Gerben heeft het ongelofelijke gepresteerd door na zijn valpartij ook DRIE keer te gaan. Hij loopt nu even boven door Alpe d’Huez heen om het feestgevoel helemaal in zich op te nemen. Wilco is, voordat hij voor zijn derde keer omhoog ging, aan zijn rug gemasseerd door Astrid. Hij zou het heel rustig aan doen (lekker genieten in elke bocht). En Marcel (onze bikkel) is net weer opweg voor de vierde keer.

Hoe het zal eindigen weet nog niemand. En vanavond wordt het eindbedrag wat alle deelnemers van de Alpe d’HuZES bij elkaar hebben gebracht (ook op de Nederlandse TV) bekend gemaakt.

We gaan!!!

In plaats van vogelgeluiden werden we vanmorgen gewekt door motorgeluiden. En om half zes fietsten we met z’n allen naar de rotonde voor de start van de beklimmingen van de de Alpe d’Huez. Na maanden trainen en dagdromen moesten we vandaag aan de bak. Het was nog redelijk donker, maar licht genoeg om geen lampje meer nodig te hebben. Het was wel koud, +/- 8 graden. Veel lagen aan en een lange broek.

Ongelofelijk hoeveel mensen er op de been zijn: Alpe d’HuZES fiietsers en fans. Vanaf de startplek vlak buiten Bourg d’Oisons reden we rustig naar de voet van de Alpe d’Huez waarna het steil omhoog gaat. Terugschakelen naar de kleinste versnelling en blik op oneindig; omhoog de 21 bochten door. Binnen de groep is er wel wat krachtsverschil en we rijden daardoor allemaal ons eigen tempo. De hele weg naar boven wordt gesierd met een blauw, roos, wit lint van rijders. We doen het allemaal ‘rustig’ aan want we weten eigenlijk niet wat ons te wachten staat. Onderweg staan er veel veel mensen ons aan te moedigen en ik hoor steeds weer mijn naam (het blijkt op mijn bordje voor op de fiets te staan). Bovenop de berg in Alpe d’Huez is het een fantastisch feest met duizenden mensen langs de kant. En hierna weer naar beneden met een windjackje en extra beenwarmers richting de tent waar Astrid het ontbijt klaar heeft staan.

Gerben komt!!!

Gisteren was het eindelijk definitief: Gerben zat in de auto op weg naar de camping. Op de röntgenfoto die van rug gemaakt was niets te zien en de testritjes die Gerben de afgelopen week had gemaakt gingen steeds iets beter. De reis had hij wel in tweeën geknipt en vandaag (dinsdag) zou hij in de loop van de ochtend aankomen. Goed nieuws dus allemaal.

Ik, Astrid, Mauri en Nina en Marcel gingen een stukje wandelen. We hadden op de kaart een leuke route iets ten westen van Bourg d’Oisans gezien (voor de kenners: een stukje van de GR 54). Twee uur omhoog en een uurtje naar beneden. 

Het miezerde een beetje maar de temperatuur was goed. Al snel werd het pad steiler en steiler en nadat we een (vage) afslag naar rechts gemaakt hadden werd het pad nog steiler en lagen er her en der bomen overheen, waar we met veel moeite overheen konden klauteren. Nadat we een riviertje hadden afgestoken en bij een oude steenlawine aankwamen hield het pad op. Altijd een moeilijke beslissing, maar we moesten echt terug. Terug op de GR 54 aten we de boterhammen die we meegenomen hadden en Marcel besloot wat sneller af te dalen omdat hij met Erik nog een stukje (vlak) wilde fietsen. Teruggekomen in Bourg een lekker kopje koffie met een Frase lekkernij gegeten. Heel Bourg is overspoeld met Nederlanders die voor de Alpe d’HuZES komen. Overal zie je racefietsen en de terrassen zitten vol. Een gezellige drukte.

Terug op de camping was Gerben al aangekomen en met Marcel richting de Col d’Ornon gefietst. Hij wilde direct weten hoe z’n rug het zou houden. En dat bleek positief te zijn. Het is nog wel pijnlijk/gevoelig maar het gaat goed. Drie keer omhoog was en blijft zijn doel!

Trainingsdag

Vandaag (maandag) is er door Marcel, Erik, Ivo en Jos gefietst. Je kunt merken dat Marcel en Erik flink wat meer getraind zijn dan de anderen. Ze fietsten met z’n tweeën naar de Col de Glandon op een hoogte van 1950 meter. En Marcel deed er nog een klein schepje bovenop en fietste nog een paar kilometer verder een volgende Col op. Wel weer gezellig met z’n tweeën terug gefietst en na ruim vijf uur en 92 km kwamen ze weer voldaan op de camping aan.

Voor Ivo was het fietsen meer een test voor z’n knie. Het zit nog niet helemaal lekker en hij ging na 11 bochten van de Alpe d’Huez weer naar beneden. Wel met een goed gevoel: donderdag wordt het knallen!

Valpartij: is dit het einde?

Na de bijeenkomst in Papendal trokken de Zeven voor Leven teamleden de nieuwe outfit aan om een flinke trainingstocht te gaan maken. Erik en Marcel kenden de omgeving en hadden een paar leuke heuvels in gedachten. We reden goed gehumeurd het parkeerterrein af richting Oosterbeek. Erik en Gerben reden voorop, Jos en Marc daarachter en Marcel en Wilco sloten de gelederen. Na een kilometer of zes naderden we een T-splitsing (zie foto) en wilden hier linksaf slaan. Een beetje onoplettend reden we de kruising op. Net op dat moment kwam er een meisje op een brommer van links! (Het is geen excuus, maar ze was niet goed zichtbaar door de haag).

Erik kon nog net uitwijken maar…

Vakantie trainingen

In de meivakantie ben ik met Astrid en onze kinderen Mauri en Nina, een paar dagen naar de Ardennen geweest. Aansluitend zijn we een paar dagen onze tent gaan uitproberen op een camping in de buurt van Parijs.

Ik had natuurlijk ook mijn fiets mee. Je zou denken dat er genoeg tijd is om heel wat te trainen. In de praktijk bleek dat tegen te vallen: ik heb maar twee echte tochten gemaakt. Het viel me wel weer op hoe mooi en leeg Frankrijk is. Heel veel huizen staan te koop in de dorpjes in de buurt van deze grote stad.

Onze inzameling gaat tot nu toe boven mijn verwachting. En ik heb er vertrouwen in dat we de € 49.000,- echt gaan bereiken. De Alpe d’HuZES begint nu echt dichtbij te komen. Nog drie weekjes en dan werken we ons in het zweet. Het zou heel mooi zijn als we op 9 juni ons streefbedrag van 7 keer € 7.000,- hebben.

Komende zondag is er een grote bijeenkomst van alle Alpe d’HuZES deelnemers. Het zal dan nog veel concreter worden en nog meer gaan leven. We krijgen dan info over hoe het daar ter plaatse gaat en er zullen persoonlijke verhalen verteld worden van mensen die al eerder meegedaan hebben en/of strijden tegen kanker.

Onze kleding met de logo’s van al onze 1.000 euro sponsors wordt dan ook uitgereikt. Ik ben benieuwd hoe het eruit ziet!

Weer twee tochtjes

  Ik probeer blijkbaar steeds mijn trainingen te combineren met iets anders.

Afgelopen zondag hadden we een afspraakje bij Karel en Ilse in Zandvoort waar ik gelijk een training aan vastknoopte. Ik had me voorgenomen om vroeg op te staan (half 9) tot ik door Karel om half elf (plotseling zomertijd) uit mijn bed werd gebeld met de vraag of we het leuk vonden om Koen ‘s middags te zien honkballen. Ja natuurlijk, zei ik met nog een slaperige stem. Snel ontbijten en op de fiets gesprongen om toch nog voor Astrid in Zandvoort aan te komen. Zij ging met de kids met de auto en die stond ‘gelukkig’ met mooi weer in de file richting het strand. Het is nu op het fietspad in de duinen duidelijk drukker: ik werd door verschillende fietsgroepjes ingehaald. Maar in ongeveer twee uur drukte ik op de deurbel.

Een tweede training deze week heb ik gecombineerd met een afspraak voor mijn werk. Ik moest in Oestgeest zijn en ben met een collega meegereden, met de fiets in de auto. Na deze afspraak heb ik me verkleed en met de rugzak om ben ik eerst naar Corine gereden in Leiden en daarna naar Woubrugge naar vrienden die ik alweer een tijdje niet gezien had. Aan het begin van de middag kon ik tijdens de tussenstop in Woubrugge nog lekker in de tuin zitten. Marcel (geen teamlid van zevenvoorleven) wilde met z’n ligfiets nog wel een stukje met me meerijden om de weg te wijzen. Uiteindelijk kwamen we samen in de regen weer bij mijn huis aan en Marcel ging na een kopje koffie weer terug naar Woubrugge.
Marcel, bedankt voor de gezelligheid!

Afgezet…

Ik had gisteren een afspraak voor mijn werk in Driebergen. Dit was toch wat te ver om naar huis te fietsen (het wordt toch nog snel donker) maar ik kon gelukkig door een collega worden afgezet in de Meern. Kon ik ook gelijk bij mijn schoonzus en zwager langs en ze persoonlijk te bedanken voor een mooi bedrag die ze een paar dagen eerder hadden gedoneerd voor de Alpe d’HuZES.

Het was super mooi weer. Een graad of 14 en een windkrachtje vier in de rug. Voor het eerst een ‘echte’ afstand stuk gefietst (72 km, met wat omwegen erbij). De dag erna voelde ik nog wel het een en ander. Maar gelukkig vooral mijn spieren en niet mijn knieën waar Marcel en Ivo wat last van hebben (gehad).

Terug van hoogtestage

 Alweer een weekje terug van een geslaagde hoogtestage in het besneeuwde Kleinarl. Indeze week een flink aantal ski- en snowboardkilometers gemaakt en het aantal rode bloed lichaampjes stevig opgekrikt. Ik hoop dat ze tot 9 juni blijven.
De donaties op de site blijven binnenlopen. We zijn de 20000 euro nu gepasseerd. Ik had niet verwacht dat het zo goed zou gaan. Iedereen bedankt hiervoor!!! De site ziet er
trouwens erg goed uit, complimenten voor Marc die dit geregeld heeft. De blogjes worden goed bijgehouden en alles is lekker up-to-date.
Vandaag weer een flink stuk gefietst. Je kunt merken dat het bijna lente is. Eerst langs de Vliet richting Leiden. Even bij mijn vader langs gegaan, die erg verbaast de deur open deed. Na een kopje koffie weer op weg naar Katwijk en door de duinen terug naar Den Haag. Bijna 40 km.

Krantenartikel

In de Loosduinse krant van 16 januari staat een artikel over onze actie. De grote aanjager hiervan is Astrid geweest. Ze heeft de redactie gebeld en die waren zo enthousiast dat ze dit stuk nog twee keer voor 9 juni wilden plaatsen. Ik vind het een erg leuk stuk geworden en hopelijk krijgen we hierdoor weer wat meer donoren.

 Verder is mijn eerste shirtsponsor binnen. De Rotterdam-Rijn Pijpleiding Maatschappij (RRP) heeft 1000,- euro gestort. Dit geeft weer extra energie om nog harder door te gaan!

Ditjes en datjes

Ik hoop dat het snel ´s avonds lichter wordt, want alleen in het weekend buiten trainen is natuurlijk niet genoeg. Het is nu om 18.00 uur donker en ik verwacht nog een maandje en dan kunnen we na het werk nog even een stukje fietsen. En dan is het gelijk ook wat warmer, hoop ik…

Afgelopen weekend weer richting Hoek van Holland gefietst over het fietspad in de duinen. Ik zat bij Monster achter een groepje van drie mountainbikers aan die ik natuurlijk voorbij moest. Ze bleven wel in mijn achterwiel en bij Hoek van Holland gingen ze linksaf.

Mijn dagelijkse fietstocht

Zo beste donateurs (in spee) ik zal jullie even iets vertellen over mijn andere fietsbezigheden naast het “trainen”. Voor het trainen kleed ik me speciaal om, zeker nu met die kou. Twee truien, dubbele fietsbroek, handschoenen en (dat heb ik nog nooit gedaan) een fietshelm op mijn hoofd. Zo blijf ik lekker warm, maar wel een heel gedoe.

Maar naast het trainen fiets ik ook bijna elke dag naar mijn werk toe. Dit doe ik op zelfde fiets waarmee ik straks de Alpe d’Huez ga beklimmen. Kan ik lekker wennen aan het zadel…

Dit woon-werk tochtje is ongeveer 11 km lang en is van Loosduinen naar Ypenburg (Den Haag) en weer 11 km terug. Ik denk dat dit ook wel goed is voor de algehele conditie (of zo en de spieren blijven lekker soepel. Ik ga wel niet zo erg hard, want ik wil niet zwetend op mijn werk aankomen.

Zondags tochtje

Wordt de zondagochtend mijn vaste trainingsochtend. Het lijkt er wel op. Dit keer via Monster, ‘s Gravenzande naar Hoek van Holland. Het was weer windkracht 7 TEGEN, dus net alsof je de berg op gaat. Daar staat Nederland bij de Tour wielrenners ook om bekend. Adrie van der Poel heeft eens gezegd (vrij vertaald): “Ik weet niet wat zwaarder is de Franse bergen of de Zeeuwse wind”.

Hierna weer als een streep naar kijkduin en na twee uur weer thuis. Nog net voordat mijn vriendin terug was van haar trainingswandeltocht voor de ronde van Limburg. Nog even lekker onder de douche en een hele dag voor me!

Rondje Westland

Zondagochtend 9  januari Marc uit z’n bed gebeld om te vragen of hij zin had om een stukje te fietsen. Ik had weer m’n smalle bandjes onder mijn fiets gezet en de weg lonkte. Marc begon zich van te voren al in te dekken door te zeggen dat hij op z’n mountainbike mij niet zou kunnen bijhouden: maar dat bleek anders!

Vol tegen wind richting Schipluiden en Maasland, hierna met een beetje zijwind naar Hoek van Holland en vol wind mee (50 in het uur) naar Monster en Den Haag. Het was prima weer: droog en een graadje of 5 en moe en voldaan kwam ik 2 1/2 uur later weer thuis. Marc moest toen nog door naar Nootdorp, maar gezien zijn karakter zal hij zeker ook thuis gekomen zijn.

Sneeuwtraining

Op 30 december trainingsessie gehouden met Ivo en Erik. Over de bossen en velden in de buurt van Beekbergen. ‘s morgens vroeg vanuit Den Haag vertrokken en in de diepvrieskou van Beekbergen uitgestapt. Wat ligt hier nog een berg sneeuw!

Eindelijk kunnen we elkaars krachten meten. Helaas zijn een aantal teamleden (op het laatste moment) afgehaakt en zijn we met z’n drieeën. De omgeving is hier prachtig maar de paden zijn wel wat moeilijk te berijden. We rijden langs de heide waar een prachtig zonnetje een feeërieke sfeer oproept.

Na tijdje merk je wel wie de sterkste is: Erik slaat een stukje over en ik vraag op een gegeven moment of we niet een ander pad in kunnen: mijn materiaal is niet goed genoeg, de banden zijn te smal (wat een excuus…). En toevallig val ik precies zeven keer (7 voor leven!).

Het was super!